مجاز است و گرنه در ميان اصناف مختلف يا انواع گوناگون ، زوجيت به معناى واقعى وجود ندارد . هم‌چنين زوجيت از طريق تركيب موجودات از جوهر و عرض تفسير بعيدى است كه نياز به دقت فلسفى دارد . گذشته از اين ، صريح آيهء « وَ مِنْ كُلِّ شَىْءٍ خَلَقْنا زَوجَيْنِ ؛ از هر موجودى جفت آفريديم » اين است كه هر چيزى كه جامهء وجود پوشيده است ، زوج و جفت مىباشد در صورتى كه بنابراين تفسير ، خود جوهر و يا عرض به تنهايى فرد است و زوج نيست ( دقت كنيد ) . بررسى لفظ زوج از نظر لغت لفظ « زوج » در زبان عربى به چيزى گفته مىشود كه معادل و لنگه دارد ؛ مثلًا به هر يك از زن و مرد مىگويند « زوج » . چنان كه قرآن در مقام خطاب به آدم چنين مىفرمايد : « . . . اسْكُنْ أَنْتَ وَ زَوجُكَ الْجَنَّةَ ؛ « 1 » تو با زوج ( همسر ) خود در بهشت سكنا گزين » . اگر قرآن موقع بيان زوجيت موجودات جهان لفظ زوج را « تثنيه » آورده و مىفرمايد : « وَ مِنْ كُلِ شَىءٍ خَلَقْنا زَوجَيْنِ ؛ « 2 » از همه چيز زوج و جفت آفريديم » براى اين است كه در اين زبان به هر يك از دو چيزى كه جفت است زوج مىگويند و لذا در بيان ريشهء انسان - كه نر و ماده است - باز اين لفظ را تثنيه آورده و مىفرمايد : « وَ انَّهُ خَلَقَ الْزَّوجَيْنِ الْذَّكَرَ وَ الأُنْثى ؛ « 3 » اوست كه نر و ماده را آفريد » .

--> ( 1 ) . بقره ( 2 ) آيهء 35 . ( 2 ) . الذاريات ( 51 ) آيهء 49 . ( 3 ) . نجم ( 53 ) آيهء 45 .